ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Ήταν καλοκαίρι,πριν από είκοσι τρία περίπου χρόνια.Βρισκόμουνα στο χωριό μου,την πατρίδα της μητέρας μου,στην Εύβοια.Το χωριό μου,είναι πολύ μικρό και δεν έχει κάπου να πας,για να πιείς ένα καφέ ας πούμε.Μαζί μου ήταν και η ανιψιά μου,η Τζίνα.
Ένα γαλήνιο απόγευμα,βαρέθηκα να κάθομαι και πρότεινα στην Τζίνα να πάμε στην καφετέρια,του διπλανού χωριού,που είναι μεγάλο.
Έτσι ξεκινήσαμε,με πολύ διάθεση να περπατάμε.Το χωριό που πηγαίναμε,απέχει απ’το δικό μου ένα μισάωρο περίπου,με περπάτημα.Χαζεύαμε την φύση και μυρίζαμε την απογευματινή αύρα που ήταν ποτισμένη από τις μυρωδιές των λουλουδιών και απ’ το θυμάρι.Γενικά αισθανόμασταν πολύ γαλήνια.
Στον δρόμο συναντήσαμε και το εξωκλήσι του αγίου Δημητρίου και μπήκαμε μέσα για να ανάψουμε ένα κεράκι.Αφού προσκυνήσαμε και ανάψαμε τα κεράκια,βγήκαμε έξω.Όμως,,αντί να συνεχίσουμε το δρόμο προς το απέναντι χωριό,αρχίσαμε να γυρίζουμε προς τα πίσω.Σε μια στιγμή,όταν συνειδητοποιήσαμε τι κάναμε,γίναμε άσπρες από το φόβο μας.Η Τζίνα φώναξε:” Τι κάνουμε Νίκη ;” Τρομαγμένες λοιπόν, γυρίσαμε πίσω στο χωριό μας.Βέβαια,ούτε καν διανοηθήκαμε να πάμε απέναντι.
Αυτή την ιστορία την κουβεντιάσαμε και μεταξύ μας αλλά και με άλλους ανθρώπους. Προσπαθήσαμε να βρούμε μια εξήγηση.Αλλά ακόμη και σήμερα δεν ξέρουμε γιατί έγινε.Ίσως εάν συνεχίζαμε το δρόμο προς το διπλανό χωριό, να μας συνέβαινε τίποτα κακό. Ίσως…Πάντως ένα είναι σίγουρο,δεν πρόκειται για συνηθισμένο συμβάν.

Νίκη

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com