ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

” ΤΕΛΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΕΚΕΙΝΗ ”

ΠΡΟΛΟΓΟΣ:  Η ιστορία αυτή μιλάει για έναν άνθρωπο που έκανε ένα ατέλειωτο ταξίδι με σκοπό να αποδείξει πόσο μεγάλη είναι η αγάπη του για μια γυναίκα, αυτήν που έψαχνε όλη του τη ζωή και να βρει απαντήσεις στο μεγάλο ερώτημα που τον βασάνιζε, γιατί δηλαδή να είναι μακριά της  και γιατί είχαν έρθει τα πράγματα έτσι και αυτήν την ζωή που τόσο ονειρευόταν μαζί της δεν μπορεί να τη ζήσει γιατί εκείνη είχε επιλέξει άλλον. Βέβαια αυτός δεν τα έβαζε μαζί της, γιατί ούτως ή άλλως δεν έφταιγε. Περισσότερο τα έβαζε με τη ζωή την ίδια που τους έφερε χωριστά.

Πολλές φορές τα βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί γιατί τον απασχολούσε αυτό το ερώτημα. Αρκετές φορές προσευχόταν στο Θεό και του ζητούσε μια απάντηση και  φώναζε απελπισμένος :

’’ Γιατί;  Γιατί; Γιατί να μην είμαι εγώ μαζί της; Γιατί να μην είχα βρεθεί εγώ στο δρόμο της; Γιατί Θεέ μου;; Ξέρεις πόσο τη θέλω αυτή τη γυναίκα! Όσο καμιά άλλη ποτέ στη ζωή μου! Γιατί;;;

Και όντως έτσι ήταν τα πράγματα. Δεν υπήρχε μέρα που να μην τη σκεφτεί ή να μην την ονειρευτεί. Ήταν συνέχεια στο μυαλό του και σε όλες του τις σκέψεις. Ήξερε όμως ότι τα πράγματα δεν θα άλλαζαν ούτε θα του απαντούσε κανείς σ’ αυτό το αιώνιο γιατί. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να κάνει σχέδια για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι που θα τον πήγαινε πέρα απ’ αυτόν τον πλανήτη, στα βάθη του σύμπαντος, ίσως μέχρι τον Θεό και ίσως με κάποιο τρόπο  στο τέλος στην αγκαλιά της γυναίκας που τόσο αγαπούσε.

Μέρος 1o: ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ

Αυτό το ταξίδι ήθελε πολύ προετοιμασία, πολύ τύχη και πολύ θάρρος. Αυτός όμως δεν δίστασε και με μεγαλύτερο του όπλο την αγάπη του για αυτήν αποφάσισε να το κάνει. Βέβαια δεν θα μπορούσε να το κάνει αν δεν είχε τις απαραίτητες γνώσεις για αστροναύτης. Ήταν ένα όνειρο του από μικρό παιδί και διάβαζε πάρα πολύ για να το πετύχει. Αλλά όσες φορές είχε κάνει αίτηση στη NASA για να τον δεχτούν πάντα την απέρριπταν. Αυτός όμως δεν το έβαλε κάτω γιατί είχε πολύ ισχυρή θέληση και ήθελε να αποδείξει ότι η αγάπη του για αυτή τη γυναίκα θα υπερνικούσε κάθε εμπόδιο και έτσι ύστερα από πολλές αιτήσεις και ακόμα περισσότερη τύχη επιτέλους τον δέχτηκαν. Εντωμεταξύ εκείνη την εποχή στη NASA ετοιμαζόταν να γίνει κάτι πολύ μεγάλο. Μια αποστολή αναζήτησης άλλων πλανητών και ίσως και ενός άλλου γαλαξία ή ηλιακού συστήματος, αν αυτό ήταν δυνατό.

Η αποστολή αυτή έπρεπε να αποτελείται από τους καλύτερους και πιο έμπειρους αστροναύτες αλλά δυστυχώς η εμπειρία δεν ήταν κάτι που είχε ο ήρωας μας. Αλλά η τύχη τον βοήθησε για άλλη μια φορά καθώς λόγω κάποιου αναπάντεχου ατυχήματος ενός αστροναύτη τη θέση του θα έπρεπε να πάρει αυτός που είχε την καλύτερη βαθμολογία και έτσι ως δια μαγείας ο ήρωας μας θα ήταν μέσα στην τόσο σημαντική αυτή αποστολή. Εκείνος το ήξερε από μέσα του βέβαια. Είχε ένα προαίσθημα. Αλλά ήξερε επίσης και ότι αυτή η αποστολή μπορεί να μην είχε γυρισμό. Αυτός όμως το είχε αποφασίσει. Γι’ αυτό και δεν είχε πει τίποτα σε κανέναν, εκτός από τον πιο στενό του φίλο, τον κολλητό του.

Στην αποστολή μαζί του θα πήγαιναν άλλοι 3 αστροναύτες ανάμεσα τους και μια γυναίκα. Που να ήξερε όμως ο ήρωας μας  ποια θα ήταν αυτή η γυναίκα στη συνέχεια. Λίγη υπομονή και θα το μάθουμε στη συνέχεια. Μέχρι να γίνουν οι απαραίτητες προετοιμασίες πέρασαν περίπου 6 μέρες και την 7η θα ξεκινούσε επιτέλους το διαστημικό αυτό ταξίδι προς το άγνωστο. Την τελευταία στιγμή και αφού ήταν όλα έτοιμα, λίγο πριν μπουν οι αστροναύτες στο θάλαμο του διαστημικού σκάφους ο ήρωας ακούει πίσω του πολλές γνώριμες φωνές. Ήταν οι δικοί του άνθρωποι, οι οικογένεια του και οι φίλοι του. Τους είχε ειδοποιήσει ο κολλητός του φίλος και έτσι πήγαν να τον αποχαιρετήσουν. Εκείνος εμφανώς συγκινημένος και αφού έσφιξε τα δόντια για να μην κλάψει τους αποχαιρέτησε λέγοντας τους ‘’ Λυπάμαι πολύ που γίνεται έτσι αλλά αυτό είναι κάτι που θέλω να το κάνω πολύ ελπίζω να καταλαβαίνετε και ποιος ξέρει ίσως ξαναγυρίσω και σας πω την εμπειρία μου’’. Εκείνοι δεν είπαν τίποτα άλλο παρά μόνο ‘’ Σε καταλαβαίνουμε απόλυτα, κάνε αυτό που σου λέει η καρδιά σου, μόνο να μας σκέφτεσαι και να προσέχεις εκεί που πας’’. Και έτσι μετά τον αποχαιρετισμό ο ήρωας μας και οι υπόλοιποι αστροναύτες και συνταξιδιώτες του μπήκαν στο διαστημικό σκάφος και μετά από λίγο έγινε η εκτόξευση. Σε λίγη ώρα θα ήταν στο διάστημα.

Όταν το σκάφος είχε μπει για τα καλά στο διάστημα οι τρεις αστροναύτες κοίταζαν τη Γη που άρχισε σιγά σιγά να ξεμακραίνει μέχρι που στο τέλος χάθηκε εντελώς. Ο ήρωας όμως καθόταν σε μια γωνιά μόνος του και ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του. Δεν έκατσε καθόλου να δει τη Γη που χανόταν. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού όμως η κοπέλα που ήταν στο πλήρωμα τον είδε που ήταν μόνος του και του έπιασε την κουβέντα. Αφού γνωριστήκανε εκείνη του είπε ότι τη λένε Ναταλία. Αυτός τη συμπάθησε και της ανοίχτηκε αμέσως. Της είπε για ποιο λόγο έκανε αυτό το ταξίδι. Σε μια στιγμή έβγαλε μια φωτογραφία που είχε στα πράγματα που είχε πάρει μαζί του. Αυτή η φωτογραφία δεν θα μπορούσε να είναι καμιά άλλη εκτός από αυτής  της γυναίκας που αγαπούσε. Όταν της την έδειξε εκείνη την αναγνώρισε και του είπε ότι ήταν η αδερφή της! Εκείνος σκέφτηκε: ‘’ Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να συμβαίνει αυτό! Ούτε μια στο εκατομμύριο! Κι όμως εδώ στο ατέλειωτο διάστημα βρήκα έναν κοντινό της άνθρωπο! ‘’ Και όντως, οι πιθανότητες ήταν πολύ ελάχιστες καθώς υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κι όμως η αδερφή της γυναίκας που αγαπούσε ταξίδευε μαζί του. Πως τα φέρνει η ζωή καμιά φορά! Αν και ο ήρωας μας σκέφτηκε: ‘’ Αυτό πρέπει να είναι σημάδι απ’ το Θεό! Ναι. Σίγουρα Εκείνος πρέπει να την έστειλε! ‘’

Οι δυο τους μιλούσαν για αρκετή ώρα, αν και πιο πολύ μίλαγε ο ήρωας αυτής της ιστορίας και η Ναταλία  άκουγε. Της έλεγε πόσο πολύ την αγαπούσε και πόσο πολύ ήθελε να ζήσει μαζί της. Κάποιοι απ’ τους διαλόγους τους ήταν οι εξής:

-Να ήξερες πόσο θα ήθελα αυτή τη στιγμή να ήταν κι αυτή εδώ και να άκουγε όλα αυτά που σου λέω και σ’ εσένα. Δεν θα ήθελα τίποτα άλλο. Απλά να ήταν εδώ και να άκουγε. Μόνο να άκουγε.

-Πρέπει να την αγαπάς πολύ για να αποφάσισες να κάνεις αυτό το τόσο μεγάλο ταξίδι και να φύγεις απ’ τον πλανήτη μας για χάρη της. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια δεν γνώρισες ποτέ καμιά άλλη γυναίκα; Δεν έκανες σχέση με καμιά;

-Πίστεψε με γνώρισα. Και προσπάθησα να κάνω κάποια σχέση αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να την ξεχάσω. Ούτε καν για λίγο. Και ακόμα και τώρα που είμαστε εδώ, μες στο άπειρο του διαστήματος δεν μετανιώνω στιγμή για αυτή την επιλογή μου, γιατί ξέρω ότι αυτή η γυναίκα είναι αυτή που θα ‘θελα να ζήσω όλη μου τη ζωή.

Εκείνη τον είχε συμπαθήσει πολύ μέσα από όλα αυτά τα λόγια που έλεγε για την αδερφή της και σε κάποια στιγμή τον είδε πολύ συγκινημένο και εκεί που ήταν έτοιμος να ξεσπάσει, εκείνη τον ένιωσε τόσο κοντά της και του έδωσε μια πολύ μεγάλη αγκαλιά και του είπε:

-Από εδώ και πέρα θέλω να με αισθάνεσαι και να με θεωρείς δικό σου άνθρωπο.

-Σ’ ευχαριστώ πολύ, είπε συγκινημένος εκείνος.

Μετά από λίγο μπήκαν οι άλλοι δυο αστροναύτες και όταν τους είδαν έτσι συγκινημένους τους ρώτησαν:

-Τι γίνεται με εσάς τους δυο; Όλα καλά; Συγνώμη που διακόπτουμε την τρυφερή στιγμή αλλά πρέπει να ξεκουραστούμε και εμείς λίγο. Αφήσαμε το σκάφος  στον αυτόματο πιλότο, αλλά όπου να ‘ναι πλησιάζουμε έναν πλανήτη και θα πρέπει να αναλάβετε εσείς.

-Ναι όλα καλά, είναι ολόκληρη ιστορία αλλά θα σας την πούμε αργότερα, είπε εκείνη. Μπορούμε να αναλάβουμε εμείς τώρα.

Μέρος 2ο : Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Αφού προσγειώθηκαν στον καινούργιο αυτόν πλανήτη, έλεγξαν αν υπάρχει οξυγόνο για να ζήσει κανείς εκεί και άρχισαν να εξερευνούν το χώρο. Είδαν  ότι ήταν ένας έρημος πλανήτης ο οποίος αποτελούνταν κυρίως από νερό, αλλά είχε μια μικρή επίπεδη σταθερή επιφάνεια όπου μπορούσαν να στήσουν τη βάση τους. Σε κάποια στιγμή αφού είχε περάσει μια ώρα και κάτι λεπτά, ο ένας εκ των τεσσάρων ο οποίος ήταν πιο κοντά στο σκάφος είδε από μακριά να πλησιάζει κάτι αλλά δεν μπορούσε να δει τι ακριβώς ήταν, μέχρι που ήρθε πιο κοντά. Ήταν ένα τεράστιο παλιρροϊκό κύμα που ερχόταν καταπάνω τους. Εκείνος έτρεξε προς τους υπόλοιπους τρεις και τους ειδοποίησε ότι θα έπρεπε να φύγουν απ’ τον πλανήτη καθώς το τεράστιο κύμα θα τους πλάκωνε. Ευτυχώς λίγο πριν τους χτυπήσει το κύμα, ο ήρωας και η Ναταλία  μόλις που πρόλαβαν και μπήκαν στο σκάφος και αυτό απογειώθηκε αμέσως. Παρά τρίχα γλίτωσαν!

Είχαν περάσει αρκετές ώρες μέχρι να δουν τον επόμενο πλανήτη. Μέσα σε αυτές τις ώρες κάποιοι τραβούσαν βίντεο και έλεγαν τις εμπειρίες τους  και πως περνούσαν εκεί στο διάστημα, μακριά απ’ τον πλανήτη τους. Εκείνη την ώρα ο ήρωας μας κοιμόταν και απ’ την έκφραση του προσώπου του όλη αυτήν την ώρα φαινόταν ότι  έβλεπε μάλλον καλό όνειρο. Ίσως να έβλεπε την αγαπημένη του ή ίσως να έβλεπε και τον εαυτό του μαζί της. Αυτή η έκφραση της ευτυχίας ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του συνεχώς ώσπου σε μια στιγμή άρχισε μουρμουρίζει στον ύπνο του και λίγο αργοτερα αυτό το μουρμουρητό έγινε φωνές. Οι φωνές αυτές έλεγαν ‘’ Μη φύγεις! Μη φύγεις! ‘’

Η Ναταλία που ήταν εκεί κοντά ανησύχησε και αφού τον ξύπνησε τον καθησύχασε λέγοντας του: ‘’ Έλα ησύχασε, πάει τέλειωσε τώρα.’’ Μετά από λίγο μπήκαν και οι άλλοι δυο αστροναύτες καθώς τρόμαξαν απ’ τις φωνές και νόμιζαν ότι κάτι έγινε. Εκείνος τους καθησύχασε και τους είπε πως ήταν ένα πολύ όμορφο όνειρο που εξελίχτηκε σε εφιάλτη. Αργότερα τον έπιασε μια έντονη ανάγκη να μιλήσει και φώναξε τους δυο συνταξιδιώτες του. Τελευταία φώναξε την Ναταλία καθώς αυτά που είχε να της πει ήταν πολύ σημαντικά και επειδή την ένιωθε πολύ κοντά του. Λίγο πριν τελειώσουν τη συζήτηση εκείνος της είπε στο τέλος :

-Θέλω να την προσέχεις σαν τα μάτια σου και να είναι ευτυχισμένη ότι και να γίνει από δω και πέρα. Είναι το μόνο που θέλω. Ήλπιζα πως κάποια μέρα θα είμαστε μαζί, αλλά όπως σου είπα έχω μια περίεργη αίσθηση ότι κάτι θα γίνει σε αυτόν τον πλανήτη. Δεν ξέρω τι. Εσύ πάντως μην ανησυχείς. Απλά ήθελα να τα ξέρεις όλα αυτά γιατί μέσα σ’ αυτόν τον λίγο καιρό που σε ξέρω σε έχω πραγματικά νιώσει πολύ κοντά μου, σαν αδερφή μου δηλαδή. Και αν μου συμβεί κάτι εκεί κάτω να της πει ότι εκεί έξω συνάντησα έναν άνθρωπο που σε αγάπησε πολύ. Μόνο αυτό.

Έπειτα από αυτή τη συζήτηση τους ειδοποίησαν οι άλλοι δυο να ετοιμαστούν καθώς το σκάφος θα  προσγειωνόταν σε έναν καινούργιο πλανήτη. Ήταν αυτός που είχαν δει από μακριά πριν από αρκετά λεπτά. Αυτός ο πλανήτης έκπεμπε μια περίεργη αύρα και όπως πλησίαζε το σκάφος οι ενδείξεις του έκαναν σαν τρελές και σε μια στιγμή εμφανίστηκαν κάποια περίεργα σύμβολα που κανείς τους δεν ήξερε τι σημαίνουν. Κανείς εκτός απ΄τον ήρωα της ιστορίας αυτής. Αμέσως τους εξήγησε ότι στο τελευταίο όνειρο που είχε πριν από λίγη ώρα είχε δει κάποια από αυτά και παράλληλα άκουγε και μια φωνή που έλεγε να μην προσγειωθούν στον επόμενο πλανήτη γιατί θα τους έβρισκε μεγάλη καταστροφή. Σκέφτηκε ότι μπορεί να ήταν μια προειδοποίηση και ότι θα έπρεπε ίσως να γυρίσουν πίσω. Παρόλα αυτά κάτι του έλεγε μέσα του ότι έπρεπε να προσγειωθούν. Η μόνη που συμφώνησε μαζί του ήταν η Ναταλία καθώς οι άλλοι δυο είπαν ότι έπρεπε να ακούσουν τη φωνή από το όνειρο και να γυρίσουν πίσω.

Τελικά ύστερα από αρκετές διαφωνίες κατέληξαν σε μια απόφαση. Αυτή η απόφαση έλεγε ότι θα προσγειωνόντουσαν παρά το όνειρο προειδοποίηση που είχε ο ήρωας. Στην αρχή όλα φαινόντουσαν καλά. Ο πλανήτης είχε οξυγόνο και έτσι έβγαλαν  τις κάσκες τους  και άρχισαν την εξερεύνηση.

Μέρος 3ο : ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΥΣΤΙΚΟΥ

Καθώς προχωρούσαν στον πλανήτη τους φάνηκε ότι άκουγαν μια περίεργη μουσική που όμοια τους δεν είχαν ξανακούσει ποτέ τους και παράλληλα είχαν μια αίσθηση υπνηλίας. Αυτή η μουσική ήταν σχεδόν μαγευτική και τους τραβούσε όλο και πιο βαθιά στον πλανήτη. Κάποιοι προσπάθησαν να αντισταθούν αλλά ήταν ήδη πολύ αργά. Μετά από λίγο όλοι τους έπεσαν σε βαθύ ύπνο.

Κατά τη διάρκεια του ύπνου τους όλοι ήταν με πρόσωπα γαλήνια και χαμογελαστά λες και ήταν στον Παράδεισο και ήταν πολύ ευτυχισμένοι. Κοιμήθηκαν αρκετές ώρες, περίπου μια μέρα ώσπου έφτασε η ώρα της αφύπνισης τους. Πρώτη ξύπνησε η Ναταλία, μετά ο ήρωας και μετά οι άλλοι δυο αστροναύτες. Όταν ξύπνησαν ήταν σε ένα περίεργο, αλλά πανέμορφο μέρος. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν αν είναι στον ίδιο πλανήτη ή αν είχαν μεταφερθεί αλλού. Μετά από λίγο κατάλαβαν ότι ήταν σε ένα μεγάλο χώρο που ήταν σαν σπηλιά αλλά πολύ φωτεινό και με πολλών ειδών πανέμορφα λουλούδια. Αυτός ο χώρος είχε ένα μεγάλο μονοπάτι το οποίο οι τέσσερις αστροναύτες αποφάσισαν να ακολουθήσουν. Όταν πλησίαζαν στην έξοδο μπορούσαν να ακούσουν κάποιες συνομιλίες αλλά σε μια περίεργη γλώσσα που δεν είχαν ξανακούσει. Όταν βγήκαν επιτέλους από το μονοπάτι αντίκρυσαν ένα μεγάλο ανοιχτό χώρο και κάποια περίεργα πλάσματα. Ήταν αυτά τα πλάσματα που μιλούσαν στην περίεργη γλώσσα. Σε κάποια στιγμή τα πλάσματα γύρισαν και πλησίασαν προς το μέρος τους. Οι δυο αστροναύτες και η Ναταλία στην αρχή φοβήθηκαν όμως ο ήρωας μας μπορούσε να νιώσει μια πολύ αγνή και θετική αύρα από αυτά τα πλάσματα και απευθυνόμενος στη Ναταλία είπε: “ Μπορείς να νιώσεις αυτή την αύρα Ναταλία: Νομίζω έρχεται από αυτά τα πλάσματα.

«Ναι έχεις δίκιο τώρα τη νιώθω και εγώ και αισθάνομαι πολύ ξεκούραστη και γαλήνια λες και έφυγε ένα μεγάλο βάρος από πάνω μου.»

Τότε το ένα από τα πλάσματα άρχισε να τους μιλάει αλλά προς έκπληξη τους η γλώσσα στην οποία μίλαγε ήταν η ίδια με τη δικιά τους. Τους είπε ότι ήταν πλάσματα που υπήρχαν πολύ πιο πριν από αυτούς και είχαν γνωρίσει τον Θεό. Παρόλα αυτά όμως είχαν πολύ καιρό να επικοινωνήσουν μαζί Του και τελευταία αντιμετώπιζαν μια μεγάλη δυσκολία καθώς ο πλανήτης τους έδειχνε σημάδια ότι θα καταστρεφόταν. Από την τελευταία συνομιλία τους με τον Θεό ήξεραν ότι θα ερχόταν αυτή η μέρα και ύστερα από την καταστροφή του πλανήτη τους θα άρχιζαν σιγά σιγά όλοι οι υπόλοιποι πλανήτες και το υπόλοιπο συμπαν να καταστρέφεται. Παρόλα αυτά ένας άνθρωπος από τη Γη ( ο πλανήτης που αγαπούσε περισσότερο ο Θεός) θα μπορούσε να σώσει τον πλανήτη τους και να απέτρεπε και την καταστροφή του υπόλοιπου σύμπαντος. Αυτός ο άνθρωπος θα ήταν ο εκλεκτός Του.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης των πλασμάτων με τους αστροναύτες ο κεντρικός ήρωας αυτής της ιστορίας ανέφερε ότι είχε δει ένα όνειρο με κάποια σύμβολα ίδια με εκείνα που έδειχνε το σκάφος τους όταν πλησίαζε τον πλανήτη τους. Τα πλάσματα αφού μίλησαν λίγο  μεταξύ τους στην γλώσσα τους το ένα έφυγε για λίγη ώρα και επέστρεψε με μια πέτρινη πλάκα που φαινόταν πολύ αρχαία. Πάνω σε αυτήν την πλάκα ήταν χαραγμένα κάτι σύμβολα. Τα πλάσματα έδειξαν την πλάκα με τα σύμβολα στον ήρωα και τον ρώτησαν:

« Μήπως τα σύμβολα που είδες μοιάζουν με αυτά που είναι χαραγμένα στην πλάκα;

« Ναι, είναι ακριβώς τα ίδια « απάντησε εκείνος

« Τότε δεν υπάρχει αμφιβολία, εσύ είσαι ο Εκλεκτός Του, γιατί όποιος έβλεπε αυτά τα σύμβολα αυτός θα ήταν ο Εκλεκτός του Θεού που θα έσωζε τον πλανήτη μας και το υπόλοιπο σύμπον από την υπέρτατη καταστροφή «.

« Έχω μείνει άναυδος με αυτά που μου λέτε, αλλά ξέρετε κάτι; Πάντα είχα αυτό το προαίσθημα ότι έχω γεννηθεί για να κάνω κάτι μεγάλο, αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα ήμουν ο εκλεκτός του Θεού που θα έσωζε τον κόσμο».

« Ναι έτσι είναι και πρέπει να πιστέψεις στην αποστολή σου και να είσαι αγνός και καθαρός για να πετύχεις και ίσως στο τέλος να γνωρίσεις από κοντά τον Θεό και η ανταμοιβή που θα σου δώσει θα είναι αυτό που επιθυμείς περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο»

-Ναι, πιστεύω στην αποστολή μου και θα κάνω ότι περνάει απ’ το χέρι μου για να τη βγάλω εις πέρας. Να είστε σίγουροι ότι δεν θα αποτύχω.

-Ωραία, πριν όμως σου πούμε τι πρέπει να κάνεις θα πρέπει να ξέρεις ότι από εδώ και πέρα θα είσαι μόνος σου και οι φίλοι σου δεν θα μπορούν να ακολουθήσουν. Ακόμα υπάρχουν κάποιες πιθανότητες να μην επιστρέψεις πίσω. Είσαι εντάξει μ’ αυτό;

-Ναι, είμαι εντάξει. Απλά θα ήθελα να είμαι σίγουρος ότι θα επιστρέψουν πίσω ασφαλείς.

-Γι’ αυτό να μην ανησυχείς, θα φροντίσουμε εμείς για την ασφαλή επιστροφή τους.

Έπειτα από αυτή τη συζήτηση έπρεπε να έρθει και η ώρα του αποχαιρετισμού. Ο ήρωας αφού αποχαιρέτησε τους δυο συνταξιδιώτες του απευθύνθηκε στη Ναταλία και της είπε:

-Σου το είχα πει ότι κάτι θα γινόταν έτσι δεν είναι; Και να που τώρα ήρθε αυτή η στιγμή που πρέπει να αποχαιρετιστούμε.

Η Ναταλία φανερά συγκινημένη του απάντησε:

-Θα ‘θελα να σε ακολουθήσω, αλλά και εγω το ξέρω μέσα μου πως είναι κάτι που πρέπει να κάνεις μόνος σου. Ελπίζω μόνο να ξανασυναντηθούμε κάποια στιγμή και να γυρίσεις πίσω και να πεις στην αδερφή μου όλα αυτά που αισθάνεσαι.

-Αυτό θα το ήθελα και εγω πολύ αλλά όπως σου είπα και στο σκάφος δεν ξέρω αν θα γυρίσω ξανά και γι’ αυτό θέλω να της τα πεις εσύ όλα.

-Εντάξει μην ανησυχείς θα της τα πω. Να ξέρεις ότι χάρηκα πολύ που σε γνώρισα και εύχομαι να τα καταφέρεις. Η δική μας τύχη και όλης της ανθρωπότητας είναι στα χέρια σου εξάλλου.

Και έτσι αφού αποχαιρέτησε και την Ναταλία ακολούθησε τα πλάσματα σε μια ειδική αίθουσα  για να του πουν τι ακριβώς έπρεπε να κάνει.

ΜΕΡΟΣ 4ο : ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΣΠΑΘΙ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Αφού μπήκαν τα πλάσματα και ο ήρωας στην αίθουσα του εξήγησαν πως για να έσωζε τον κόσμο από την υπέρτατη καταστροφή θα έπρεπε να κλείσει μια μαγική πύλη απ’ την οποία θα ξεκινούσε όλη η καταστροφή. Τι ακριβώς θα έβγαινε από αυτήν την πύλη και οι ίδιοι δεν ήξεραν. Το μόνο που ήξεραν ήταν ότι η πύλη αυτή είχε μια υποδοχή στην οποία θα έμπαινε ένα σπαθί και θα την κλείδωνε. Για πάντα. Βέβαια αυτό το σπαθί δεν ήταν ένα κοινό σπαθί. Τα ίδια τα πλάσματα το αποκαλούσαν το Ουράνιο Σπαθί ή το Σπαθί Που Δεν Άγγιξε Ποτέ Κανείς. Ήταν το σπαθί του Εκλεκτού.

Τα πλάσματα του είπαν πως για να βρει την πύλη αυτή θα έπρεπε να τον πάνε σε μια ειδική  αίθουσα τηλεμεταφοράς που θα τον έβγαζε σε μια άλλη διάσταση η οποία είχε έναν μεγάλο λαβύρινθο και μόνο με τη βοήθεια του Ουράνιου Σπαθιού θα έβγαινε από αυτόν και έπειτα μπροστά στην μαγική πύλη. Βέβαια θα έπρεπε και αυτός να έχει πολύ καθαρό μυαλό και να έχει πετάξει όλες τις άχρηστες σκέψεις απ’ το μυαλό του και να είναι αγνός και γαλήνιος. Αφού του έδειξαν που είναι το Ουράνιο Σπαθί του είπαν να προσπαθήσει να το πιάσει και να το σηκώσει. ‘Όταν το έκανε διαπίστωσε πως ήταν πανάλαφρο και ξαφνικά όπως το κουνούσε με τα δυο του χέρια μια λάμψη και ένα λευκό φως άρχισε να βγαίνει από τη λεπίδα του σπαθιού η οποία μετέτρεψε το σπαθί σε άσπρο και λαμπερό. Αλλά δεν ήταν μόνο το σπαθί. Και ο ίδιος ο ήρωας είχε ντυθεί στα λευκά και έβγαζε την ίδια λάμψη με αυτή του σπαθιού. Όλα ήταν έτοιμα για να μπει στην ειδική αίθουσα τηλεμεταφοράς που θα τον πήγαινε στην άλλη διάσταση με τον μεγάλο λαβύρινθο και την πύλη.

Τα πλάσματα αφού τον πήγαν στην αίθουσα του είπαν ότι ένιωσαν μεγάλη ευγνωμοσύνη και ευτυχία που τον γνώρισαν και λίγο πριν τον αποχαιρετήσουν του έδωσαν ένα πολύ αγαπημένο για αυτούς αντικείμενο και του είπαν πως κάποια στιγμή μπορεί να τον βοηθούσε. Αυτό το αντικείμενο ήταν ένα μενταγιόν και απ’ την όψη του φαινόταν πολύ αρχαίο. Και έτσι αφού το πέρασε γύρω απ’ το λαιμό του και με το Ουράνιο Σπαθί στα χέρια του μπήκε στην αίθουσα τηλεμεταφοράς.

Προς έκπληξη του όταν βγήκε στην άλλη διάσταση είδε ότι ήταν ανάμεσα σε ένα άλλο σύμπαν και μπορούσε να περπατήσει στο διάστημα. Μπορούσε να δει τους πλανήτες και τα αστέρια από πολύ κοντά και σχεδόν τα άγγιζε. Αφού περπάτησε λίγα μέτρα ανάμεσα στο καινούργιο αυτό σύμπαν αντίκρισε  μπροστά του τον μεγάλο λαβύρινθο και ήταν έτοιμος να τον εξερευνήσει με σκοπό να βρει την έξοδο προς τη μαγική πύλη την οποία θα σφράγιζε με το Ουράνιο Σπαθί και θα έσωζε τον κόσμο.

Όταν μπήκε στον λαβύρινθο όλα φαινόντουσαν να είναι καλά. Αφού έκανε κάποια βήματα όμως άρχισε να παρατηρεί πως ο λαβύρινθος άλλαζε σχήμα και χρώματα. Σε κάποιο σημείο είδε να ανοίγονται μπροστά του άλλα μονοπάτια και τότε θυμήθηκε τα λόγια των πλασμάτων που του είχαν πει πως πρέπει να είναι αγνός και να έχει πετάξει όλες τις άχρηστες σκέψεις απ’ το μυαλό του για να μπορέσει να δει το σωστό μονοπάτι. Τα μονοπάτια ήταν πάρα πολλά και ο ήρωας δεν μπορούσε να ξεχωρίσει πιο από αυτά ήταν το σωστό. Όλα φαινόντουσαν ίδια. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε μια περίεργη αύρα να τον περιβάλλει και μια αιθέρια φωνή να του λέει πιο είναι το σωστό μονοπάτι. Εκείνος αποφάσισε να το ακολουθήσει.

Αφού περπάτησε κάμποσα βήματα βγήκε σε μια άλλη αίθουσα η οποία είχε και άλλα μονοπάτια. Εκτός από τα μονοπάτια όμως είχε και κάποια μουσικά όργανα που φαινόντουσαν πολύ αρχαία. Κάποια από αυτά είχαν σχήματα που έμοιαζαν με αυτά τις ηλεκτρικής κιθάρας, του βιολιού και της άρπας. Το μεγαλύτερο από αυτά τα όργανα ήταν ένα πιάνο πάνω στο οποίο μπορούσε να διακρίνει κάποια σύμβολα με νότες. Τότε αποφάσισε να δοκιμάσει να παίξει με κάποιο από αυτά. Αφού έπαιξε μερικές νότες άρχισε να παρατηρεί ότι κάποιες από τις νότες του αρχαίου πιάνου φώτιζαν με ένα λευκό φως. Τότε κατάλαβε ότι έπρεπε να παίξει τις κατάλληλες νότες για να εμφανιστεί το σωστό μονοπάτι. Οι πολύ καλές του γνώσεις πάνω στην μουσική τον βοήθησαν αρκετά και κόντεψαν να φωτίσουν όλα τα σύμβολα πάνω στο πιάνο. Όμως ότι κι αν έκανε δεν μπορούσε να βρει την τελευταία νότα λες και αυτή έλειπε από τα όργανα. Τότε ένιωσε ότι έπρεπε να ανοίξει το πολύτιμο μενταγιόν που του είχαν δώσει τα πλάσματα. Σκέφτηκε ότι η ώρα που του είχαν πει τα πλάσματα είχε φτάσει.

Όταν το άνοιξε είδε ότι μέσα κρυβόταν μια χορδή που έμοιαζε σαν να λείπει από κάποιο όργανο. Αφού κοίταξε όλα τα όργανα απ’ την αρχή πολύ προσεκτικά είδε ότι από μια κιθάρα έλειπε μια χορδή. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί δεν την είχε δει πιο πριν. Έτσι αφού έβαλε την χορδή στην κιθάρα και έπαιξε την τελευταία νότα, όλα τα σύμβολα φώτισαν και το σωστό μονοπάτι αποκαλύφθηκε.

Όταν μπήκε και σε αυτό το μονοπάτι ένιωσε σε κάποια στιγμή κουρασμένος, λες και δεν μπορούσε να περπατήσει άλλο και έτσι αποφάσισε να ξεκουραστεί για λίγο. Αφού ξεκουράστηκε αρκετά σηκώθηκε και συνέχισε μέσα στο μονοπάτι. Περπατούσε αρκετή ώρα και το μονοπάτι φαινόταν ατέλειωτο λες και δεν τέλειωνε. Μάλιστα του φάνηκε σε μια στιγμή να κάνει το ίδιο μονοπάτι ξανά και ξανά. Λες και περπάταγε σε ένα μονοπάτι-λούπα, επαναλαμβανόμενο δηλαδή. Εκεί που είχε σχεδόν εγκαταλείψει την ιδέα ότι θα βγει σε μια έξοδο τότε είδε αμυδρά ένα μικρό φως από το βάθος του μονοπατιού. Να ήταν άραγε η έξοδος προς την πύλη που θα κλείδωνε και θα τέλειωναν όλα;

ΜΕΡΟΣ 5ο: Η ΠΥΛΗ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ

Όταν βγήκε τελικά από το ατέλειωτο αυτό μονοπάτι ένιωσε μια περίεργη ενέργεια που του φάνηκε πολύ αρνητική, λες και ερχόταν κάτι πολύ κακό. Τότε σκέφτηκε:

-Μήπως άργησα να έρθω; Μήπως απέτυχα;

Εκείνη τη στιγμή βλέπει να έρχονται από παντού κάποια άλλα πλάσματα που ήταν σαν δαίμονες και από πίσω τους αντίκρισε μια τεράστια πύλη. Δίχως αμφιβολία πρέπει να ήταν η πύλη που θα έπρεπε να σφραγίσει με το Ουράνιο Σπαθί. Πρώτα όμως έπρεπε να νικήσει τους δαίμονες.

‘’ Δεν υπάρχει άλλη λύση ’’, σκέφτηκε. ‘’ Θα πρέπει να χρησιμοποιήσω το Σπαθί ’’.

Και έτσι έκανε. Οι δαίμονες όμως ήταν πάρα πολύ και αυτός ήταν μόνος του. Παρόλα αυτά όμως εκείνος δεν φοβήθηκε. Όρμησε σαν λιοντάρι πάνω τους και η μεγάλη μάχη ξεκίνησε. Είχε νικήσει πολλούς αλλά δεν είχε καμιά ελπίδα αν συνέχιζαν να βγαίνουν συνέχεια.

‘’ Πρέπει να κλείσω την πύλη ‘’, σκέφτηκε. ‘’ Ίσως έτσι σταματήσει να βγαίνει όλο το Κακό.

Οπλίστηκε με θάρρος και έτρεξε προς την πύλη και εκεί που ήταν έτοιμος να την κλειδώσει με το Ουράνιο Σπαθί ένας δαίμονας τον τραυματίζει. Με όσες δυνάμεις του απέμειναν παίρνει το σπαθί και το βάζει στην πύλη. Εκείνη τη στιγμή όλοι οι δαίμονες άρχισαν να εξασθενούν και σιγά σιγά να διαλύονται ώσπου στο τέλος δεν είχε μείνει τίποτα απ’ αυτούς. Είχαν καταστραφεί μια για πάντα. Παρόλα αυτά, η πύλη δεν είχε κλείσει.

‘’ Και τώρα τι κάνω ; ‘’, είπε προσπαθώντας να σταθεί για λίγο στα πόδια του.

‘’ Είμαι σοβαρά τραυματισμένος και δεν ξέρω πλέον αν θα αντέξω και η πύλη δεν έκλεισε’’.

Εκείνη τη στιγμή άκουσε μια φωνή στο κεφάλι του που όμοια της δεν είχε ακούσει ποτέ του. Έβγαζε τέτοια ηρεμία και τέτοια αγάπη αλλά συγχρόνως και μια επιβλητικότητα. Τότε ένιωσε απόλυτη γαλήνη μέσα του και ηρεμία και δεν ένιωθε καθόλου πόνο. Οι πληγές του είχαν πλέον γιατρευτεί. Η φωνή αυτή του είπε ‘’ Όλα θα πάνε καλά, μη φοβάσαι. Εγώ θα είμαι μαζί σου.

Μετά απ’ αυτά τα λόγια η φωνή σταμάτησε να ηχεί στο κεφάλι του και τα πάντα γύρω του σκοτείνιασαν. Το μόνο που φώτιζε στο χώρο ήταν το Ουράνιο Σπαθί, αλλά και αυτό σιγά σιγά είχε αρχίσει να εξασθενεί έπειτα από τη μεγάλη μάχη με τους δαίμονες. Το φως του είχε λιγοστέψει αρκετά και έπρεπε να περάσει αρκετή ώρα για να επανέλθει. Εκείνη τη στιγμή  ο ήρωας είδε μια παράξενη μορφή να βγαίνει σιγά σιγά από την πύλη και να τον πλησιάζει. Τότε τον είδε. Ήταν εκείνος που στοίχειωνε τα όνειρα του όταν ήταν μικρός. Ήταν το Απόλυτο Κακό. Ο διάβολος. Στην αρχή είχε παγώσει και ήταν λίγο φοβισμένος αλλά τότε θυμήθηκε τη φωνή που άκουσε πριν λίγη ώρα που του είπε να μη φοβάται και ξεπέρασε το φόβο του. Εκείνος στεκόταν μπροστά του αρκετή ώρα και ούτε μίλαγε ούτε έκανε κάποια κίνηση. Απλά τον κοίταγε. Τότε ο ήρωας αποφάσισε να του μιλήσει χωρίς κανένα φόβο.

‘’ Αν έχεις σκοπό να με φοβίσεις με αυτή τη σιωπή σου ξέχασε το. Δεν πρόκειται να τα καταφέρεις. Ο καιρός που σε φοβόμουν πέρασε ‘’.

Τότε εκείνος αποφάσισε να μιλήσει. Η φωνή του ήταν πολύ ψυχρή και οι λέξεις που έβγαιναν δίχως νόημα. Πολύ λίγα μπορούσε να καταλάβει ο ήρωας. Ώσπου σε μια στιγμή η φωνή εκείνου έγινε πιο καθαρή και οι λέξεις του άρχιζαν να βγάζουν κάποιο νόημα. Τότε είπε

‘’ Μπορεί πλέον να μην με φοβάσαι όπως λες, όμως ποτέ δεν θα με νικήσεις. Είμαι το Απόλυτο Κακό. Και υπήρχα από πάντα. Και τώρα ήρθε η ώρα να επικρατήσει η δική μου βασιλεία στον άθλιο και μίζερο αυτό κόσμο σας. Εξάλλου εσείς δείξατε με τον τρόπο σας ότι αυτό θέλετε. Εσείς με φέρατε ’’.

‘’ Δεν έχεις και τόσο άδικο, όμως ποτέ δεν είναι αργά για να επανορθώσουμε και να θυμηθούμε την καταγωγή μας, ότι είμαστε όλοι δημιουργήματα Του και να καταλάβουμε επιτέλους πως πρέπει να είμαστε όλοι αγαπημένοι μεταξύ μας και να δούμε την Αγάπη και την Αλήθεια Του. ‘’

‘’ Ανοησίες! Ποια αγάπη και ποια αλήθεια; Δεν βλέπεις τι γίνεται στον κόσμο; Παντού υπάρχει ψέμα, υποκρισία και μίσος.’’

‘’ Εσύ κοιτάς μόνο αυτήν την πλευρά. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά όμως. Αυτή που αδυνατείς να δεις. Και θα φροντίσω να σου τη δείξω εγώ, μέσω Εκείνου. Και ίσως ακόμα και εσύ τότε να καταλάβεις.’’

‘’ Και πως θα το καταφέρεις αυτό; Κοίτα, ακόμα και το φως του σπαθιού σου έχει εξασθενήσει. Σε λίγο δεν υπάρχει καθόλου φως, μόνο σκοτάδι. Και αυτό θα κυριαρχήσει.’’

‘’ Δεν χρειάζομαι το Σπαθί πλέον για να καταλάβω ότι η Αγάπη Του και το Φως Του, υπήρχαν πάντα μέσα μου. Και εκείνη η γυναίκα με έκανε να το δω. Τώρα θα το δεις και εσύ και μακάρι να το δουν και οι υπόλοιποι ανθρώποι και όλα τα πλάσματα σε όλο τον κόσμο.’’

Εκείνη τη στιγμή ο ήρωας παίρνει το Ουράνιο Σπαθί και το καρφώνει στο ίδιο του το κορμί. Τότε μια πανίσχυρη λάμψη άρχισε να βγαίνει από το κορμί του αλλά και από το σπαθί που τον είχε διαπεράσει. Ήταν τόσο δυνατό το φως που ακόμα και ο ίδιος ο διάβολος δεν μπόρεσε να αντισταθεί και άρχισε να υποχωρεί.

Στο τέλος είχε νικηθεί και αυτός. Λίγο πριν την τελειωτική ήττα του όμως άρχισε να συνειδητοποιεί και αυτός τι του είχε πει ο ήρωας και στις τελευταίες του στιγμές πρόλαβε ακόμα κι αυτός  να δει λίγη απ’ την Αγάπη και την Αλήθεια του Θεού.

Μέρος 6ο : ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Ο ήρωας είχε βγει πλέον απ’ το σώμα του και θα πήγαινε στο Θεό. Όταν τον συνάντησε κατάλαβε ότι ήταν Εκείνος. Δεν είχε καμιά αμφιβολία. Όλα πάνω του το μαρτυρούσαν. Τότε ο ήρωας τον ρώτησε

‘’ Θεέ μου εσύ είσαι έτσι δεν είναι; ‘’

‘’ Ναι, εγώ είμαι παιδί μου. Καλώς ήλθες.’’

‘’ Ήθελα τόσο πολύ να σε συναντήσω. Περίμενα χρόνια για αυτή την στιγμή. Τα κατάφερα έτσι δεν είναι;’’

‘’ Ναι έσωσες τον κόσμο και όχι μόνο αυτό. Έκανες τους ανθρώπους να δουν την Αγάπη που τόσο καιρό προσπαθούσα να τους δείξω. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν λόγια για να σου εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. ‘’

‘’ Μα Θεέ μου, εγώ θα έπρεπε να σε ευγνωμονώ που με επέλεξες, που με εμπιστεύθηκες και που όλα αυτά τα χρόνια ήσουν μαζί μου. Και πάνω απ’ όλα για την Αγάπη σου. Τώρα πια το βλέπω καθαρά ότι αυτή η αγάπη είναι που με βοήθησε και μου έδινε δύναμη όλα αυτά τα χρόνια που έζησα. Η δικιά σου η αγάπη και αυτή που νιώθω εγώ για αυτή τη γυναίκα. Και η αλήθεια είναι πως το ότι βγήκα νικητής από όλη αυτή τη δοκιμασία το οφείλω περισσότερο σε εκείνη. Ήθελα να αποδείξω τι μπορεί να κάνει η αγάπη μου για αυτή τη γυναίκα αλλά και γενικά η Αγάπη. ‘’

‘’ Ναι, το απέδειξες και με το παραπάνω όμως μην πεις άλλα, εγώ ξέρω τα πάντα. Για αρχή ακολούθησε με, έχουμε πολλά ακόμα να πούμε. ‘’

Και όντως είπαν πολλά μεταξύ τους. Ο ήρωας φαινόταν τόσο ευτυχισμένος που ήταν με τον Θεό και μιλούσαν οι δυο τους. Όσο ήταν εκεί πάνω μαζί του (στον Παράδεισο), είδε και κάποια πολυαγαπημένα του πρόσωπα και συγγενείς. Την αγαπημένη του ξαδέρφη. Και τον πατέρα του. Χάρηκε πολύ που τους ξαναείδε. Είχαν να ειδωθούν πολλά χρόνια.

Όμως δεν μπορούσε να κρυφτεί απ’ τον Θεό, όσο και αν προσπαθούσε, γιατί Εκείνος μπορούσε να καταλάβει και να νιώσει ότι υπήρχε μια μικρή θλίψη μέσα του. Ήταν γιατί του έλειπε αυτή η γυναίκα. Και έτσι τον ρώτησε:

‘’ Γιατί είσαι θλιμμένος παιδί μου δεν είσαι ευτυχισμένος εδώ μαζί μου; Τι σου λείπει; Μήπως εκείνη; ‘’

‘’ Δεν έχει νόημα να προσπαθώ να σου κρυφτώ άλλο Θεέ μου, γιατί το ξέρεις. Εσύ εξάλλου ξέρεις τα πάντα. Ναι μου λείπει. Και μακάρι να την είχα γνωρίσει και να μπορούσα να ζήσω μαζί της. ‘’

‘’ Εντάξει παιδί μου, κατάλαβα. Τότε θα ζήσεις μαζί της.’’

Έπειτα από αυτά τα λόγια του Θεού, ο ήρωας ένιωσε να πέφτει σε βαθύ ύπνο, ώσπου τελικά αποκοιμήθηκε. Κατά τη διάρκεια του ύπνου του, τα όνειρα του ήταν πολύ ήρεμα και γαλήνια και άκουγε συνεχώς κάποια φωνή να τον φωνάζει με το όνομά του.

Τελικά όταν ξύπνησε ήταν σε μια παραλία και μπροστά της μια καταγάλανη θάλασσα. Είδε ότι είχε επιστρέψει στο σώμα του και προσπαθούσε να περπατήσει. Άκουγε ακόμα την φωνή να τον φωνάζει. Η φωνή ήταν γυναικεία και κάτι του θύμιζε. Όταν γύρισε το κεφάλι του προς τη θάλασσα τότε την είδε. Ήταν εκείνη. Η γυναίκα που είχε αγαπήσει τόσο πολύ που για χάρη της νίκησε και το κακό. Τότε μπήκε μες στη θάλασσα και άρχισε να κολυμπάει προς το μέρος της. Τα νερά όμως αντί να γίνουν πιο βαθιά όσο εκείνος κολύμπαγε προς το μέρος της γινόντουσαν πιο ρηχά και έτσι ο ήρωας σηκώθηκε και στάθηκε στα πόδια του. Ώσπου στο τέλος την έφτασε και στάθηκε μπροστά της.

‘’ Είναι δυνατόν να είσαι εδώ; Είσαι στ’ αλήθεια εσύ; Άκουγα τη φωνή σου να φωνάζει το όνομα μου, αλλά νόμιζα ότι ήταν απ’ τα όνειρα μου! ‘’

‘’ Ναι, εγώ είμαι. ‘’

‘’ Μήπως ονειρεύομαι ακόμα; Σε παρακαλώ πες μου ότι δεν ονειρεύομαι! ‘’

‘’ Όχι, δεν ονειρεύεσαι. Είμαι εδώ! ’’

Τότε εκείνος πέφτει μπροστά στα πόδια της και πλημυρισμένος από δάκρυα της λέει

‘’ Να ‘ξέρες μόνο πόσο καιρό περίμενα για αυτή τη στιγμή! Να ‘ξερες πόσο πολύ σ’ αγαπώ! Και τι δεν έκανα για σένα! ‘’

‘’ Σήκω πάνω, και αγκάλιασε με, είναι εντάξει. Τα ξέρω όλα, ‘’ του είπε εκείνη.

Τότε εκείνος σηκώθηκε και την αγκάλιασε, ενώ τα δάκρυα του ακόμα κυλούσαν και πότιζαν τα κατάξανθα μαλλιά της. Τότε της είπε

‘’ Είχα πει στην Ναταλία, την αδερφή σου να σου τα έλεγε όλα γιατί δεν περίμενα ότι θα σε συναντήσω ποτέ! Όμως να που είσαι εδώ. Μαζί μου. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως έγινε αυτό.

‘’ Θα σου τα εξηγήσω όλα αργότερα!. Όταν θα πάμε στο σπίτι μας. Έλα, πιάσε το χέρι μου και πάμε. ‘’

‘’ Στο σπίτι μας; ‘’ ρώτησε ο ήρωας συγκινημένος.

‘’ Ναι, στο σπίτι μας! Θα δεις. ‘’

Και έτσι ξεκίνησαν και οι δυο πιασμένοι απ’ το χέρι για την καινούργια τους ζωή. Πού θα ήταν αυτή κανένας δεν το ξέρει. Ίσως να επέστρεφαν στη Γη, ίσως να πήγαιναν σε κάποιο άλλο μέρος, μπορεί και στον Παράδεισο, πάντως θα ήταν μαζί πλέον και αυτό ήταν το μόνο που ένοιαζε τον ήρωας μας.

Σε κάποια στιγμή της διαδρομής όπως προχωρούσαν οι δυο τους ο ήρωας σήκωσε το βλέμμα  του προς τον ουρανό και θέλοντας να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς τον Θεό, είπε:

‘’ Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ για όλα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την Αγάπη σου και ότι έκανες για μένα. Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες αυτή την ευκαιρία να γνωρίσω αυτή τη γυναίκα και να ζήσω μαζί της. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. ‘’

Και έτσι με αυτά τα λόγια θα τελειώσει αυτή η ιστορία και ο ήρωας θα ζούσε με τη γυναίκα που τόσο αγαπούσε. Αυτή ήταν για εκείνον ο τελικός προορισμός.

 

ΤΕΛΟΣ

Παναγιώτης

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com