Συγγραφικό Καφενείο 6.11.18 – Παράξενη Μέρα – Παράξενη Ζωή!

Παράξενη Μέρα – Παράξενη Ζωή!

Για σας με λένε Γιάννη, είμαι 35 ετών και οι γιατροί λένε ότι πάσχω από σχιζοφρένεια.
Σήμερα η μέρα μου είναι παράξενη, όχι ότι δεν είναι η κάθε μου μέρα παράξενη. Η ίδια η διαταραχή μου είναι παράξενη, όπως λένε οι γιατροί μου και το περιβάλλον μου. Μοιάζει σαν η κάθε μου μέρα να είναι σπασμένη σε κομμάτια και να είναι σκόρπια παντού γύρω μου και μέσα μου. Κι εγώ να προσπαθώ να δω μέσα σε αυτά τα κομμάτια την πραγματικότητα. Να συνθέσω την πραγματικότητα. Πολλές φορές, πολύ συχνά το κάθε κομμάτι αποτελεί από μόνο του μια αυτοτελή και πλήρης πραγματικότητα για μένα. Γι αυτό σας λέω, η ασθένεια μου είναι από μόνη της παράξενη. Ο κόσμος δεν με καταλαβαίνει, όχι δεν καταλαβαίνει…Ούτε κι εγώ όμως τους καταλαβαίνω. Δεν ξέρω τι γίνεται, δεν ξέρω… Σήμερα η μέρα μου είναι κάπως, δεν μπορώ να την εξηγήσω.. Νιώθω κάτι που δεν το έχω νιώσει άλλη φορά. Νιώθω για πρώτη φορά ότι βλέπω την ίδια μου την ζωή, ολόκληρη, από τότε που γεννήθηκα μέχρι σήμερα, σπασμένη σε κομμάτια. Οπως βλέπω την κάθε μου μέρα. Και έχω ένα αίσθημα απροσδιόριστο. Κάτι βαθύ μέσα μου πάλλεται, σαν ένα μικρό παιδί που θέλει να μιλήσει. Να πει τις πρώτες του λέξεις και αδυνατεί γιατί δεν μπορούν να στρογγυλέψουν τα χειλάκια του τις λέξεις. Κάθομαι λοιπόν στον χώρο, στο στέκι μας, ανάμεσα στ άλλα παιδιά, έχουμε ομάδα εμψύχωσης και είναι φθινόπωρο, τα φύλλα απ τις μουριές έξω στον δρόμο πέφτουν πεταρίζοντας σαν πεταλούδες και μοιάζει πολύ σαν το πετάρισμα που έχω βαθειά μέσα μου…. Λες αυτό που έχω βαθειά μέσα μου να είναι πεταλούδα? Μια πεταλούδα που θέλει να βγει έξω και να πετάξει? Σήμερα η ομάδα μας και γενικότερα ο χώρος έχουν μια ήσυχη μελαγχολία, μια γλύκα αναδύεται στην ατμόσφαιρα και νιώθω ότι ποτέ δεν ήθελα τόσο πολύ τα παιδιά της ομάδας γύρω μου. Να είμαι ανάμεσά τους. Κι ας μην μιλάω. Κι ας μην λέω τίποτα. Απλώς να είμαι. Να θυμάμαι ότι Είμαι. Είμαι αυτός ο….δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, είμαι αυτός που είναι πίσω από τα κομμάτια της πραγματικότητας, πίσω από τις ιστορίες του κάθε κομματιού, πίσω από μένα τον ίδιο. Σήμερα στην ομάδα είμαστε όλοι σαν πυγολαμπίδες, φέγγουμε ο ένας στον άλλον σαν φαναράκια.

 

Γιώργος

(φωτογραφία: Γιώργος)

(Στο πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ των ομάδων των humanlinks, τα κείμενα του συγγραφικού καφενείου εμπνέονται από τις φωτογραφίες του εργαστηρίου φωτογραφίας.)

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com