Ελεύθερος Στοχασμός

“Παιδί”

Όταν ήμουν νεαρή,αποφάσισα να μην αποκτήσω παιδιά. Οι λόγοι είναι οι εξής: πρώτον είχα ήδη αρρωστήσει, μετά δεν ήξερα πώς να τα μεγαλώσω και τέλος φοβόμουν μήπως γίνω κι εγώ μητέρα που θα βλάψει τα παιδιά της, όπως έβλεπα να συμβαίνει γύρω μου.

Οι γονείς μου μου συμπεριφερόντουσαν όπως ήξεραν. Θυμάμαι ότι όταν ήμουν γύρω στα πέντε είπα μιά βρισιά μπροστά στον πατέρα μου κι αυτός μου έβαλε πιπέρι στο στόμα. Τώρα βέβαια τον έχω συγχωρέσει, αλλά γενικά μου πήρε πάρα πολλά χρόνια για να αποστασιοποιηθώ από το οικογενειακό μου περιβάλλον και να αποκτήσω κι εγώ “προσωπικό χώρο” μέσα μου.

Η μικροοικογένεια λοιπόν, παρά τις αρκετές προόδους που έχουν επιτευχθεί, έχει και σήμερα το καθήκον να εκπαιδεύσει το παιδί της ώστε να μπεί στην διαδικασία της κοινωνικοποίησης. Δίνει δηλαδή στο παιδί όχι μόνο την δυνατότητα να πάρει τρόπους συμπεριφοράς, αλλά επιμένει επιτακτικά σ’ αυτήν την ανάληψη.

Όμως μέσα στην οικογένεια τί διδάσκεται πραγματικά; Πρώτον η υποταγή. Ήδη και μόνο από την σωματική πλευρά το παιδί αισθάνεται τους γονείς του σα γίγαντες και τον εαυτό του μικρό και αβοήθητο. Επίσης μαθαίνει ότι η έκφραση των επιθυμιών και των αναγκών του, που εν μέρει είναι σεξουαλικής φύσεως όχι μόνο δεν επιτρέπεται αλλά συχνά και τιμωρείται. Μαθαίνει δηλαδή το παιδί να είναι υπάκουο, ευγενικό και προσαρμοστικό και τότε επαινείται. Όμως στην αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή είναι ανυπάκουο, με κακή συμπεριφορά κατσαδιάζεται και τιμωρείται. Άν επίσης το παιδί θεωρηθεί σαν άγραφτο χαρτί, τότε το βίωμα αυτής της ξένης δύναμης και η δική του αδυναμία θα διατηρηθεί αδιάσπαστα. Το παιδί γνωρίζει ότι η απόδοσή του θα κριθεί από τους γονείς και τους δασκάλους του και αν αποτύχει θα νιώσει ότι δεν έχει αξία.

Μερικοί ψυχολόγοι πιστεύουν ότι το παιδί ήδη μέχρι το έκτο έτος του έχει αποτυπώσει όλες τις εντολές των μεγάλων, και δυστυχώς όλα αυτά που έχει μάθει θα επενεργούν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το παιδί δηλαδή έχει ήδη ξεχάσει τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες. Όμως το παιδί αυτό θα συμπεριφέρεται και σαν ενήλικος με τον ίδιο τρόπο: θα είναι υποτακτικός στους δυνατούς και αυταρχικός στους αδύνατους. Επίσης θα γίνει ένας καλολαδωμένος τροχός της κοινωνίας, που θα έχει μάθει να καταπιέζει τις δικές του ορμές.

Άλλοτε πάλι το παιδί για να αντισταθεί κατά κάποιον τρόπο στην απόλυτη εξουσία των γονιών του, διαθέτει την ικανότητα της “ταύτισης”. Το παιδί δηλαδή ταυτίζεται με έναν από τους γονείς ή με ένα από τα αδέρφια του. Όμως το παιδί με την ταύτιση αναλαμβάνει και όλες τις εντολές της κοινωνίας και μάλιστα χωρίς να διαθέτει την κριτική ικανότητα. Επίσης μ’ αυτήν την ταύτιση, που μπορεί να είναι πολύ ισχυρή, παρενοχλείται συχνά η κανονική ψυχική ανάπτυξη. Τέλος, ο ενήλικος άνθρωπος αυτοκαταπιέζεται με αποτέλεσμα τις ψυχικές ασθένειες ή ακόμα χειρότερα την ψυχική καταστροφή σε ορισμένες περιπτώσεις.

Τέλος η οικογένεια μπορεί να κάνει το φόβο και το άγχος μηχανισμούς που λειτουργούν αυτόματα στην ψυχή του παιδιού. Έτσι η κοινωνία σταθεροποιείται γιατί ο άνθρωπος λόγω της εσωτερικής ασφάλειας, και της έλλειψης κριτικής δεν προβαίνει εύκολα σε ανατροπή της κοινωνίας ή στις διάφορες απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.
Επίσης για τέλος μπορώ να πώ ότι η ομοιόμορφη συμπεριφορά όλων των μελών της κοινωνίας είναι δυνατό να προγραμματιστεί. Αυτό μπορεί να το εκμεταλλευτεί η προπαγάνδα και η διαφήμηση.

Υ.Γ. Όλες τις πληροφορίες τις πήρα από το βιβλίο “Σεξουαλικότητα και πορνογραφία” του κοινωνιοψυχολόγου Άντον-Αντρέας Γκούα.

Νίκη

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com