Υπάρχει το writer’s block, ή είναι μύθος;

Τον τελευταίο μήνα, χρειάσθηκε να μείνω κλινήρης, λόγω ενός ατυχήματος, όχι σοβαρού, ευτυχώς. Κουρνιασμένος, λοιπόν, στον μοναχικό μου καναπέ, στο μοναχικό μου δωμάτιο, στο μοναχικό μου σπίτι, αφέθηκα σε υπαρξιακούς προβληματισμούς – “ψαχνόμουν”, όπως αρέσει στους νέους να λένε: ” Ποιος ν΄ναι, άραγε, ο προορισμός μου σ αυτόν τον κόσμο; Τι αποκόμισα από τις εμπειρίες μιας ζωής; Γιατί αυτές οι εμπειρίες ήταν τόσο λίγες; – αν και ο Σύμβουλός μου, λέει, ότι έχω μεστές εμπειρίες, υπό την έννοια ότι έχω πάει σε ψυχικούς τόπους, που οι άλλοι άνθρωποι μονάχα δια μέσω των βιβλίων μπορούν να εμπειραθούν…. ενώ εγώ νιώθω ακόμα και αναρωτιέμαι άραγε έμαθα την ζωή μόνο από τα βιβλία; Είμαι αρκετά μεγάλος πια. Άρχισα να προβληματίζομαι για τον θάνατο. Άλλοτε τον φοβάμαι κι άλλοτε τον βλέπω σαν λύτρωση. Και πάλι, ποια είναι η σχέση του Θεού με τον Κόσμο; Πως εξηγούνται κάποια, πραγματικά ανεξήγητα συμβάντα; Άραγε, έχουν όλα τα πράγματα, νόημα; Ή μήπως υπάρχουν συμβάντα, χωρίς κανένα νόημα; Εξηγούνται όλα βάσει της εύνοιας, ή της δυσμένειας του Θεού; Πότε μας παίρνει ο Θεός. Μήπως, οι δημιουργικοί άνθρωποι, της Τέχνης, φεύγουν αφού δώσουν όλο το έργο τους είτε θεϊστές είτε όχι.. Σου έρχεται να πεις “άβυσσος αι βουλαί του Κυρίου”.

 

Τον τελευταίο καιρό έχω μηδενίσει σχεδόν τα εξωτερικά ερεθίσματα, ακούγοντας μόνο το Τρίτο Πρόγραμμα. Ούτε T.V. ούτε έντυπα, τίποτα. Ωστόσο κάποιες πληροφορίες περνούν, από τηλεφωνήματα με φίλους και συγγενείς. Αυτό που αποκόμισα ήταν ότι η κατάσταση “εκεί έξω”, είναι παρανοϊκή – σκέτο φρενοκομείο, όπως την χαρακτήρισε ένας φίλος. Κι όμως, ο φίλος μου Βαγγέλης, ο ποιητής, με τον οποίον συναντιόμαστε, αραιά και που, στους δρόμους και τις πλατείες της Συνοικίας μας, μου είπε, τις προάλλες: “ακόμα κι αν στον επάνω δρόμο, σκάει μια βόμβα, κι αν στον κάτω δρόμο κροτούν τα πολυβόλα, εσύ λέγε σταθερά: ” Εστερεώθει η καρδία μου, εν Κυρίω ” (από ένα ψαλμό του Δαυδίδ). Λοιπόν, το δοκίμασα, και ελάφρυνε πολύ τα βάρη της καθημερινότητας. Ακόμα κι αν όλα επιμένουν να λυγίζουν την πίστη μου, εγώ επαναλαμβάνω το παραπάνω σταθερά. Και μου κάνει καλό.

 

Καθώς λοιπόν, σκέφτομαι τούτα, αναλογίζομαι παλειές στιγμές με τον φίλο συγγραφέα Διαμαντή Φλωράκη, όπου μου έλεγε “όλη η μεγάλη λογοτεχνία, έχει να κάνει με την σχέση του Ανθρώπου με το Απόλυτο”. Και μετά, σκέφτομαι, απελπισμένος, ότι την τελευταία 20ετία, έχω γράψει ελάχιστα. Πού, εκείνες οι μέρες, στα ’30μου που ήμουν τόσο παραγωγικός; Υπάρχει το writer’s block, ή είναι μύθος;

 

Να που έγραψα και την 5η σελίδα. Σηκώνω το κεφάλι και βλέπω τα άλλα παιδιά της Ομάδας να γράφουν απορροφημένοι, και μια ζεστή αίσθηση Κοινότητας με γεμίζει.

 

Αυτά για απόψε. Εις το επαναγράψειν.

 

Θανάσης

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com