ΜΕ ΛΕΝΕ ΣΠΥΡΟ

Γεια σας
Με λένε Σπύρο, είμαι 40 χρονών και είμαι κι εγώ μέλος της ομάδας, τα τελευταία οκτώ χρόνια. Ζω με τους γονείς μου στην Ακρόπολη από την δεκαετία του ’80.Γεννήθηκα στον Νέο Κόσμο και έμεινα εκεί μέχρι τα πέντε μου χρόνια. Θυμάμαι ελάχιστα πράγματα από εκείνα τα χρόνια, όπως το νηπιαγωγείο μου και ένα φίλο μου, τον Στέλιο. Ουσιαστικά νοιώθω γέννημα θρέμμα της συνοικίας μου, της Ακρόπολης.

 

IMG_0301
Η καταγωγή του πατέρα είναι από την Κρήτη, από ένα ορεινό χωριό του Ρεθύμνου. Ο μπαμπάς, πρώην αστυνομικός, χαρακτηριστικός Κρητικός, αυστηρός και αυταρχικός. Είχε μια αγριάδα την οποία φοβόμουν πολύ. Πέρασαν πολλά χρόνια άσκοπης ταλαιπωρίας, ώσπου να συνειδητοποιήσω και να καταλάβω, μέσα από την ψυχοθεραπεία μου, την γλύκα και την καλή καρδιά που έκρυβε μέσα του. Η μαμά κατάγεται από την Κέρκυρα. Είναι δυναμική προσωπικότητα και με “τον τρόπο” της διοικεί όλη την οικογένεια. Ήταν διευθύντρια σε μεγάλο κρατικό οργανισμό.
Ο πατέρας είχε όλο αυτό το καθαρό και ακέραιο της Κρήτης και η μάνα ήταν φορέας του πολιτισμού των Επτανησίων, είχε την ευγένεια και την αρχοντιά τους.
Με την μητέρα μου είχα πάντοτε μια βαθιά συνεξαρτητική σχέση. Μέχρι σήμερα αγωνιά μήπως πάθω το οτιδήποτε. Είναι υπερπροστατευτική και αυτό μου δυσκολεύει μέχρι σήμερα την ζωή. Ευτυχώς μετά την έλευση της ομάδας και του θεραπευτή μου, τα πράγματα έγιναν πολύ ηπιότερα. Οι γονείς μου, τώρα, νοιώθουν περισσότερο ασφαλείς, γιατί βρίσκομαι σε ένα “καλό πλαίσιο”
Έχω και μια αδελφή, που είναι τρία χρόνια μικρότερη από μένα. Είναι βρεφονηπιαγωγός και εργάζεται στο Δήμο Αθηναίων. Είναι παντρεμένη και ζει στην ίδια πολυκατοικία με μας. Οι σχέσεις μας είναι πολύ καλές και ανέκαθεν με υποστήριζε. Όταν απουσιάζουν οι γονείς μου, αντικαθιστά την μητέρα μου.
Τα μαθητικά μου χρόνια χαρακτηρίζονται από συχνές αλλαγές σχολείων και στο γυμνάσιο από εξαιρετικά δυσάρεστα γεγονότα, όπως το μπούλιγκ.
Κατάφερε η οικογένειά μου να μπω στο Αρσάκειο, όπου φοιτούσαν παιδιά πλουσίων οικογενειών. Το μπούλιγκ άρχισε μέσα στο σχολικό πούλμαν που μας μετέφερε. Πιστεύω ότι επειδή ήμουν αγαπητός, προκάλεσα τον φθόνο κάποιων μεγαλύτερων παιδιών. Η συνοδός, προκειμένου να εξομαλύνει τα πράματα και να με προστατεύσει, με απομάκρινε και με έβαζε να κάθομαι μερικές φορές απομονωμένος. Αυτό δεν με βοήθησε. Μου δημιούργησε ένα αίσθημα μοναξιάς και μειονεξίας. Σήμερα, που έχουν περάσει πολλά χρόνια, έχοντας πάρει μαι συναισθηματική απόσταση από τα πράγματα, αναγνωρίζω πλέον ότι δεν ήταν τόσο ότι με βασάνιζαν και με υποχρέωναν να κάνω δυσάρεστα πράγματα, αλλά ότι τα έκανα ο ίδιος προκειμένου να έχω την αποδοχή τους και να μην τους χάσω! Σήμερα συνειδητοποιώ ότι είχα μια μεγάλη επιθυμία για κοινωνική αποδοχή, της οποίας υπολείματα έχω μέχρι σήμερα, τα οποία παρατηρώ να εκδηλώνονται κυρίως μέσα στην ομάδα μου. Για παράδειγμα έχω μεγάλη ανάγκη την αναγνώριση της αξίας μου. Ο θεραπευτής μου επιμένει ότι αυτός που θα πρέπει πρώτα να με αναγνωρίσει είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.
Τα παιδιά, για τα οποία μίλησα, με υποχρέωναν να κλέβω με την απειλή του ξυλοδαρμού. Τελικά ο πατέρας μου επενέβει δυναμικά με αποτέλεσμα να εξομαλυνθεί η κατάσταση. Έτσι τελείωσα το γυμνάσιο και έφυγα, αλλά πριν πήρα την………εκδίκησή μου, αφού έδειρα έναν από τους πρώιν μπούλερς.
Δυστυχώς το μπούλιγκ συνεχίστηκε και στα επόμενα σχολεία, όπου η κατάσταση αυτή με εξώθησε σε κακές παρέες και σε παραβατικές συμπεριφορές. Ο πατέρας ειδοποιήθηκε από το σχολείο, εξαιτίας των απουσιών μου, οπότε μπήκα σε καταστολή. Όμως εγώ έβρισκα τρόπους και δραπέτευα, έβρισκα τις παρέες μου και έκανα τα δικά μου.
Προκειμένου να πάρω δύναμη και ανακούφιση, στράφηκα για κάποιο διάστημα και στο αλκοόλ. Άρχισα να πίνω καθημερινά για να νοιώσω καλύτερα. Δεν ήμουν αλκοολικός, χρόνιος χρήστης, και αυτό αποδείχτηκε αργότερα, όταν άρχισα να παίρνω φάρμακα. Δεν το έχα πλένον ανάγκη και σ αυτό βοήθησε και η ψυχοθεραπεία.
Τελικά έβγαλα το Λύκειο στη Δάφνη και το “94 πήγα σε μια ιδιωτική σχολή και σπούδασα ηχοληψία.
Τα πρώτα ψυχολογικά προβλήματα παρουσιάστηκαν στα είκοσί μου χρόνια, λίγο πριν το στρατό. Είχα διάφορες φοβίες, κυρίως πτηνοφοβία. Φοβόμουν πάρα πολύ τα περιστέρια και έτσι είχα πάρα πολύ άγχος, όταν περνούσα από πλατείες. Επίσης, όταν καθόμουν σε κάποιο καφέ και με πλησίαζαν περιστέρια, τιναζόμουν και έφευγα. Δεν μπορούσα ούτε να αγγίξω καν ένα πούπουλο.
Οι διάφοροι ψυχολόγοι που πήγα, μου έλεγαν ότι ο φόβος για τα πτηνά “δεν είναι κάτι σοβαρό και πως θα μου περάσει”. Για μένα όμως ήταν πολύ σοβαρό, διότι μου δυσκόλευε πραγματικά την ζωή! Ένοιωθα ότι δεν με καταλαβαίνουν οι ψυχολόγοι. Αναρωτιόμασταν εγώ κι η μαμά μου αν αυτοί οι ψυχολόγοι είχαν κλινικές γνώσεις περί φοβιών. Δεν βρήκα λύση. Παρ’ όλα αυτά., ο πατέρας μου επέμενε να πάω στο στρατό. Εγώ δεν ήθελα να πιάσω όπλο, είχα την φοβία ότι μπορεί να σκοτωθεί άνθρωπος από το όπλο μου! Τελικά πήγα…..
Ο ψυχισμός μου, όμως, ιδιαίτερα καταπονημένος από τα συμπτώματα, τις φοβίες και λοιπά, με εμπόδισαν να προσαρμοστώ στο ομαδικό πλαίσιο του στρατού. Με το που τελείωσα το στρατό, οδηγήθηκα αμέσως σε ψυχίατρο. Από τότε ξεκινάει όλη αυτή η περιπέτεια, που σχετίζεται με την ψυχική μου υγεία. Επισκέψεις σε ψυχιάτρους, σε διάφορες δομές ψυχικής υγείας, και μια εκούσια νοσηλεία σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Θυμάμαι πόσο επώδυνη ήταν η πρώτη επίσκεψη σε ψυχίατρο, η οποία ήθελε να χωρίσω από την αγαπημένη μου, που είναι επίσης άτομο με ψυχολογικά προβλήματα, διότι πίστευε ότι αυτή η σχέση είναι επιβλαβής. Να προσθέσω εδώ ότι συνδέομαι μ αυτήν την κοπέλα εδώ και δέκα χρόνια και νοιώθω πολύ ερωτευμένος και ασφαλής.
Μέχρι σήμερα, γενικώς, υπάρχει μαι ασάφεια για την ψυχοπαθολογική μου κατάσταση! Έχουν υπάρξει διαφορετικές διαγνώσεις και κάθε φορά, ανάλογα με την διάγνωση, τροποποιείται η φαρμακευτική μου αγωγή. Νομίζω ότι αυτό συνέβαλε στο να δημιουργηθεί μαι επιπλέον επιβάρυνση στον οργανισμό μου. Πέρα από τις διαγνώσεις, είμαι πλέον σε θέση να αναγνωρίζω, ότι έχω κάποια έντονα συμπτώματα, που επιδρούν στην λειτουργηκότητά μου και στην ποιότητα της ζωής μου.
Έχω πάρα πολύ άγχος, ανεξήγητες φοβίες, όπως της εγκατάλειψης. Τρέμω μήπως μ’ εγκαταλείψουν οι γονείς μου, ειδικά η μαμά μου, και ο θεραπευτής μου! Περιοδικά, έχω οξείες φάσεις οργής και θυμού. Είμαι πολύ συχνά νευρικός και έχω στοιχεία κοινωνιοφοβίας. Επίσης, δυσκολευόμουν, για πάρα πολλά χρόνια, να κοιτάξω τους ανθρώπους στα μάτια.
Όλα τα χρόνια, έκανα κινήσεις να ενταχθώ στην κοινωνία. Έφτασα να εκδίδω μουσικό περιοδικό, αρκετά πρωτοποριακό για την εποχή του. Αλλά πάντα αισθανόμουν ότι ήμουν έξω από τα πράγματα και την εποχή, μέχρι που ήρθε αυτή η ώρα που γνώρισα τον θεραπευτή μου και την ομάδα μου. Τον είδα σε ένα πρόγραμμα κατάρτησης μια ψυχιατρικής δομής, όπου έβλεπα την συμπεριφορά του και το πως σχετιζόταν με ένα άλλο μέλος του προγράμματος και φίλο μου. Κάνανε λες και ήταν φιλαράκια! Έτσι αποφάσισα, ότι ήθελα να συνεργαστώ μαζί του. Αυτός με οδήγησε στην αγαπημένη μου ομάδα. Γι αυτόν μου είχε μιλήσει και η αγαπημένη μου, που τον είχε σύμβουλο σε ένα κέντρο ψυχικής υγείας.
Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η ζωή μου άλλαξε άρδην. Έχω μαι ομάδα που μ αγαπάει, που παίρνω πλέον την αγάπη της αλλά προσφέρω κι εγώ την αγάπη μου και ότι άλλο χρειαστεί για την καλή της λειτουργία. Έχω υπάρξει πολύ δύσκολος με τους ανθρώπους και την οικογένειά μου. Εδώ μέσα άλλαξαν όλα, είναι σαν να βρήκα λίγη Γαλήνη! Τους χρωστάω πολλά, σε όλους, σε όλα τα μέλη που είναι άνθρωποι με αξίες.

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com